Ενα αδειανό πουκάμισο…

Θρηνος

Yπαρχουν φωτογραφοι που τους σωζει ο εκδοτης τους,αλλοι που τους σωζει ο μανατζερ τους,δεν ειναι λιγοι που τους σωζει ο art director η ο στυλιστας τους,μπορει κι ο κομμωτης τους η η μακιγιεζ τους,αλλους τους σωζει ο photo editor ,καποιους η καλη τους τυχη η μια καλη στιγμη,καμμια φορα και μια κακια στιγμη μπορει και να τους σωσει.Μερικους τους σωζει η στατιστικη πιθανοτητα ναναι απο κεινους που θα σωθουν.Υπαρχουν ομως καποιοι που δεν τους σωζει τιποτε…Εμεις αυτους κλαιμε!Η δημοσιευμενη τους δουλεια δεν ειναι παρα το πενθος της επιτυχιας.Τελευταιοι θεατες τους τα στριμωγμενα στην εφημεριδοσακκουλα ψαρια της λαικης…

 

Η επωνυμια σαν ανωνυμια

Η επωνυμια ειναι κι αυτη μια μορφη ανωνυμιας,γιατι στο εκστασιασμενο βλεμμα του θαυμαστη ενυπαρχει η ακριτη αποδοχη που ειναι μια ομπρελα ασφαλειας οχι λιγοτερο αποτελεσματικη-ισως μαλιστα περισσοτερο-απο την ανωνυμια.Τον ανωνυμο, αν σε ζορισει,μ’ενα κλικ τον καταργεις,ο επωνυμος ομως,τουλαχιστον μεχρι να αυτοακυρωθει, θαχει, μεχρι τοτε,πολλους ν’ αποκεφαλισει.

Τσολιαδες,Αμαλιες και πυρωμενα κλειστρα!

Τετοιες μερες, παλια, οι φωτογραφικες μηχανες των επαγγελματιων φωτογραφων παιρναν φωτια.Στριμωχνονταν η πιτσιρικαρια ντυμενη τσολιαδακια,αμαλιες,λυκοπουλα η προσκοποι γυρω απονα αλαφιασμενο αλλα παντα ακριβοδικαιο φωτογραφο, για το ποιος θα προλαβει ναχει ενα δικο του ποζαρισμα προτου η επιταγη του στρωμενου τραπεζιου επιβαλλει την επομενη προτεραιοτητα.Εχω και ‘γω ετσι σπρωχτει, κι αν κατι θυμαμαι εντονα ειναι η εξαψη και το πυρωμενο απ’την αγωνια μου(συνεπεια μιας καπως απροσδιοριστης ματαιοδοξης η και αναρμοστης κοκεταριας?) μαγουλο.Βεβαια, μετα ερχονταν και οι φωτογραφιες,που κατα κανονα με απαγοητευαν.  Το ματι μου ομως τωρα πεφτει στοργικα πανω τους, γιατι μονο εγω ξερω καλλιτερα απ’το καθενα σας ποσο,μα ποσο,αθωος και ποσο απονηρευτος ημουν…τοτε!

Ακριβη παιδικη ηλικια,το αποκουμπι καθε πληγωμενης ωριμοτητας,το καταφυγιο της πιο αδολης μνημης!Σου φαινεται πως η παιδικη ηλικια υπηρξε για ενα μονο λογο:για να παρηγορει και να ημερευει τα αγρια χρονια της ευθυνης.Η μνημη πουρχεται απ’το τοτε σημαδευει κατευθειαν τη καρδια με μια γλυκεια παραλυσια.Και ισως πειτε :ωραια αφου η θυμιση ειναι τοσο ισχυρη προς τι αυτος ο υμνος γι’αυτες τις παλιες φωτογραφιες?Ξερετε,κατι απ’την αφατη γλυκα του αισθηματος διαχεεται τελικα και στους τριτους.Ακομα κι αν τυχει ναναι ατεχνες οι φωτογραφιες,το αισθημα με το οποιο τις περιελουσε η τρυφεροτητα του βλεμματος αυτων που τις ειδαν, τις μετατρεπει αυτοματα σε Επιφανια της παιδικοτητας.

Οι φωτογραφιες της 25ης Μαρτιου(η ας πουμε της πρωτης κοινωνιας στις καθολικες χωρες) ειναι το απολυτο μνημειο της αμηχανης παιδικης ωραιοτητας.  

Το βιολι του Ingres

Η γυναικα υπηρξε η γνωστη αλλα ανομολογητη εμμονη του Ingres.Προτιμησε ομως να εκτεθει στους συγχρονους του με μιαν αλλη εμμονη του:το βιολι.Με αυτη την αφορμη ο ιδιοφυης Man Ray δημιουργησε μια απο τις πιο διασημες(δικαιως)φωτογραφιες του που τιτλοφορησε:”Το βιολι του Ingres”,θελοντας με το βιολοσχημο σωμα της γυμνης γυναικας να υπογραμμισει το γυναικοσχημο της εμμονης του Ingres για το βιολι του.Κανω το follow up με αυτη τη φωτογραφικη προσφορα που η πραγματικη ζωη του δρομου μουκανε.

Τα φωτα που καινε

Το να θελεις να εισαι- και τελικα να εισαι- διασημοτητα μπορει καμμια φορα να σημαινει η να σηματοδοτει μια εφεση στο ρεζιλεμα.Κανεις δε μπορει να γελοιοποιηθει αποτελεσματικοτερα απ’τον διασημο επωνυμο.Αυτο δεν ειναι μονο βαλσαμο αλλα και ενα ισχυροτατο αλλοθι γι’αυτους που θελουν να ζουν ανωνυμως.Αλλα αυτο ετσι κι αλλιως ειναι επιφαινομενο.Η ουσια ειναι οτι οσο πιο δημοσια ζεις,οσο πιο πολυ ζεις προβαλλοντας τον εαυτο σου,τοσο πιο πολυ αδειαζεις.Ειναι νομοτελεια αυτο και δεν σηκωνω κουβεντα.Απλα καποιοι πριν υπαρξουν δημοσια προσωπα ειχαν ζησει ενα συγκλονιστικο ιδιωτικο βιο,οπλιστηκαν ενδεχομενως με ευγενη και πλουσια βιωματα-αντισωματα,που λειτουργουν σαν αποθεματα αντιστασης για την επερχομενη καταιγιδα προβολης.Σ’αυτη λοιπον την επικοινωνιακη θεομηνια που εκπορευεται απο- αλλα και που πληττει- τον εαυτο τους ,θ’αναγκαστουν να κανουν πολλες αβαριες,θα γινονται καθε μερα πιο αγοραιοι και το γυαλισμενο για προβολη και δυναμη ματι τους θα γυρισει.Στο τελος, καθιδρα ρακη πια ,θα σταθουν ανημποροι σε μια σκοτεινη  γωνια του σαλονιου του κοσμου,περιμενοντας την ελεημονη ματια των νεων κυριαρχων.Τοτε ειναι που θα φανουν, σ’ολη τους την ιλαρη απονια, τα στεγνα ματια της ρεγγας. 

Για ενα νεο προτυπο ομορφιας

Τωρα που κοριτσοπουλα πεθαινουν της πεινας στη μεση των σουπερμαρκετ απο νευρικη ανορεξια,ειναι μια καλη αφορμη να επανεξεταστουν τα κριτηρια της ομορφιας.

Τωρα που αλλα κοριτσοπουλα πεθαινουν καταμεσης των πολυγυμναστηριων η των σταδιων απο πολλαπλες δοσεις αναβολικων ειναι και παλι η χρυση ευκαιρια να επανεξεταστουν τα κριτηρια της ομορφιας.

Τωρα που ο κοσμος εχει εξοικειωθει οσο ποτε με τη τεχνη του παρελθοντος- ακομα και μεσω της παραλογοτεχνιας -ειναι και παλι λοιπον η τελευταια ευκαιρια να επαναθεμελιωθουν νεα κριτηρια ομορφιας, τετοια που να εχουν δικαιωθει οχι μονο απο την ιστορια της τεχνης η της λογοτεχνιας αλλα και απο την τεκμηριωμενη ιστορια της σεξουαλικοτητας.

Υπαρχει λοιπον ομορφια που μονο αληθινοι μερακληδες απολαμβανουν.Στους κυριαρχους ομως κυκλους οπου ενας αμφιβολης και αμφιλεγομενης ποιοτητας ερωτισμος κυριαρχει,αυτη η ζωτικη ομορφια αμφισβητειται και εξοριζεται.Εξοριζοντας την ομως χανουν το παιχνιδι μιας ζωικης ορμης που μακροπροθεσμα ειναι η μονη που μπορει να κυριαρχησει.Απο τα εδωλια της μητριαρχιας με τις πληθωρικες θεες της γονιμοτητας μεχρι τις τροφαντες οδαλισκες του Matisse  η γυναικεια ομορφια ακτινοβολησε μεσα απ’τη ζουμερη σαρκα των κοριτσιων του Tiziano,του Palma il Vecchio,του Veronese,του Vouet,του Rubens,του Jordaens,κυριαρχησε στα τουρκικα λουτρα του Ingres και κατακυριευσε τις εξοχες του Ornans απ’τον Courbet και του Fontainebleau απ’τον Renoir.Μια νεα ομορφια ανατελλει,στερεωμενη σε δοκιμασμενες αισθητικες.Η σαρκα θα ξαναμιλησει με καινουργιο σθενος,με παλια και με καινουργια επιχειρηματα.Η αφη θα αποκτησει την παλια καλη της αιγλη και στα ματια μπροστα θ’απλωθει ολος ο πλουτος της αισθησιακης ευμαρειας και ευδαιμονιας.Η αφθονια θα ρητορευσει ξανα,ακομπλεξαριστη και απολυτως δικαιωμενη.

Επαγγελμα μοντελο

1. Δυσκολη δουλεια για τους πριγκιπες-και πολυ περισσοτερο τις πριγκιπισσες-της ομορφιας.Πρωτα απολα μπαινουν νωρις-νωρις  στο βασανιστικα μαρτυρικο βλεμμα της λαγνειας που τους ερχεται απολες τις μπαντες.Και αυτη η επιθετικη αδιακρισια ειναι νομιμοποιημενη κατω απ’τις επιταγες της επαγγελματικης αναγκαιοτητας.Πρεπει λοιπον η τρυφεροτητα να ζαλωθει τ’αρματα της,πρεπει το τριανταφυλλο ν’αναδειξει και τ’αγκαθια του,αν θελει η ευθραυστη ομορφια του να κρατα βαθια μεσα της το αρωμα της ηθικης που ειναι η αυρα καθε αληθινης και διαρκους ωραιοτητας.

Απ’την αλλη, πολλες φορες δεν γινεται αισθητικη χρηση της ομορφιας τους και δυστυχως βρισκονται στη δυσκολη και την αμηχανη θεση να πρεπει ν’απολογουνται για αισθητικα τερατουργηματα που διεπραξαν γνωστοι κακοποιοι του styling.Και συνδεεται ετσι η αμωμη ομορφια τους δια βιου με ευθυνες που δεν εχουν,ουτε μπορουν να εχουν ,ουτε τους πρεπει να εχουν.Ειναι το ανθυγιεινο τμημα της δουλειας τους αυτο.

Βεβαια δεν τους λειπουν κι οι χαρες.Πριν εικοσιπενταρισουν εχουν γυρισει ολη την υδρογειο χωρις ναχουν πληρωσει ουτε ενα σεντσι,κι αυτο τους δινει εναν αερα κατακτητη του κοσμου οχι πολυ  διαφορετικου απ’του Μεγαλεξανδρου η του Ναπολεοντα.Ομως το κερδος ειναι αλλο,ειναι ηθικης ταξεως περισσοτερο:εχουν εντελως απομυθοποιησει αυτο που θεωρειται σαν το απολυτο προσον τους δηλ. την ομορφια τους, και περιεργως αυτο τις κανει ακομα πιο ομορφες,ακομα πιο ελκυστικες,ακομα πιο ποθητες.Ειναι απολυτως αδιαφορες γι αυτο που ειναι και γι αυτο στη προσωπικη τους ζωη δεν τυρρανιουνται απο καμμια χαζη και ματαιη κοκεταρια.Και ειναι τοτε που η ομορφια τους αναδυεται σε ολη τη πραγματικη της εκπαγλη αιγλη.

Ποδηλατο-γαιδαρος σημειωσατε Χ

Αν αυτες οι φωτογραφιες τραβιοντουσαν 100-150 χρονια πριν,στη θεση των λεπτογραμμων ποδηλατων θα βρισκονταν δυο ησυχα,υπομονετικα γαιδουρακια.Μ’αρεσει αυτος ο παραλληλισμος ποδηλατου-γαιδουριου γιατι συνηθως παραπεμπει σε μειλιχιους αναβατες,με τη διαφορα οτι στο ποδηλατο βλεπω ενα ζωηρο πιτσιρικι η εστω μια σοφιστικε και διανοουμενη μετεφηβη, ενω στο γαιδαρακο ενα θυμοσοφο και ραθυμο γεροντακι με ακακα, απονηρευτα ματια, οχι διαφορετικα απ’του ζωντανου του.

Η Αναγεννηση σαν Ανοιξη(Primavera) κι εμεις

Με το τελος της αποκριας μπαινουμε στο μελαγχολικο κομματι της ανοιξης που κορυφωνεται με το θανατο του Αδωνη-Χριστου και τη συνοδο χαρμολυπη.Αυτη η χαρμολυπη δεν ειναι μονο το τετριμμενα αναμενομενο παρεπομενο του θανατου αλλα και η απροσδοκητη θλιψη που γεννα η ανθηση των αισθησεων.Η ανθοφορια αυτη γεννα προσδοκιες που πολλες φορες οι αντιξοοτητες του βιου- η και του χαρακτηρα μας καμμια φορα- δεν επιτρεπουν να καρποφορησουν.Εξ ου και αυτη η μελαγχολια.Η δημιουργικη μελαγχολια ομως,η στοχαστικη,η εσωστρεφης η ενατενιζουσα.Τετοιες μερες η ορμονοφορτη νιοτη ζει το μουγγο τριξιμο του κρεβατιου της αλλα και τα χιλιομετρα της ιδρωμενης πενας της πανω στο καταστικτο χαρτι της ποιησης(θελω να πιστευω οτι η ποιηση δεν γραφεται στο pc).Τετοιες μερες,καπου 500 τοσα χρονια πριν ενας αλλος ποιητης-της εικονας αυτος-ο Alessandro Filipepi,πιο γνωστος μας σαν Botticelli,δημιουργουσε το απολυτο αριστουργημα του,κατα παραγγελια ενος επωνυμου ερωτευμενου,του Λαυρεντιου των Μεδικων.Το αμωμο αυτο αριστουργημα δεν ειναι αλλο απο τη γνωστη μας Ανοιξη(Primavera)της Πινακοθηκης Uffizi στη Φλωρεντια.Παρολο οτι το εργο αυτο εχει αναλυθει απειρες φορες κανεις ως τωρα δεν το εχει ερμηνευσει τελεσιδικα.Οπως καθε υψηλη ποιητικη δημιουργια ετσι κι αυτο το σπουδαιο εικονογραφημα θ’αφηνει σκιες στην ερμηνεια του και δημιουργικες αποριες στο ανασηκωμενο μας βλεμμα.Η ιδιορρυθμια του εργου ειναι οτι συνδυαζει μια ευχαριστη,φαινομενικα ευαναγνωστη,εικονογραφια και ενα ερμητικο,κλειστο,δυσαναγνωστο κειμενο.Το εργο αυτο μπορει να ικανοποιησει το φιλερευνο πνευμα του διανοουμενου με την απουσια απαντησης στα ερωτηματα του αλλα και τον ολιγαρκη και ταπεινο καταναλωτη ομορφιας με τη γλυκεια, ευχαριστη,δροσερη και ραφινατη πειθω του.Σπανια εικαστικο εργο τετοιας συνθετοτητας και περιπλοκης καταφερε να ειναι ταυτοχρονα τοσο προσχαρο και δημοφιλες,τοσο λαικο.Ειναι αυτες οι μοναδικες,οι ανεπαναληπτες συγκυριες που δημιουργουν τα εργα μεγαλης τεχνης,ειναι-για να επικαλεστουμε τον πολυαγαπημενο μας Σολωμο-”η γλυκεια και καλη ωρα” οπου γινονται τα θαυματα τα θαυμαστα.Εργα τετοιας πνοης μας βγαζουν απ’το ζαχαρενιο,ασυννεφιαστο συμπαν μιας επιπλαστης,χαζης,ρηχης χαρας και μας φερνουν στο σκιασμενο μονοπατι οπου το βαθυ φιλι εχει αξια στοχασμου.