Η Αναγεννηση σαν Ανοιξη(Primavera) κι εμεις
Με το τελος της αποκριας μπαινουμε στο μελαγχολικο κομματι της ανοιξης που κορυφωνεται με το θανατο του Αδωνη-Χριστου και τη συνοδο χαρμολυπη.Αυτη η χαρμολυπη δεν ειναι μονο το τετριμμενα αναμενομενο παρεπομενο του θανατου αλλα και η απροσδοκητη θλιψη που γεννα η ανθηση των αισθησεων.Η ανθοφορια αυτη γεννα προσδοκιες που πολλες φορες οι αντιξοοτητες του βιου- η και του χαρακτηρα μας καμμια φορα- δεν επιτρεπουν να καρποφορησουν.Εξ ου και αυτη η μελαγχολια.Η δημιουργικη μελαγχολια ομως,η στοχαστικη,η εσωστρεφης η ενατενιζουσα.Τετοιες μερες η ορμονοφορτη νιοτη ζει το μουγγο τριξιμο του κρεβατιου της αλλα και τα χιλιομετρα της ιδρωμενης πενας της πανω στο καταστικτο χαρτι της ποιησης(θελω να πιστευω οτι η ποιηση δεν γραφεται στο pc).Τετοιες μερες,καπου 500 τοσα χρονια πριν ενας αλλος ποιητης-της εικονας αυτος-ο Alessandro Filipepi,πιο γνωστος μας σαν Botticelli,δημιουργουσε το απολυτο αριστουργημα του,κατα παραγγελια ενος επωνυμου ερωτευμενου,του Λαυρεντιου των Μεδικων.Το αμωμο αυτο αριστουργημα δεν ειναι αλλο απο τη γνωστη μας Ανοιξη(Primavera)της Πινακοθηκης Uffizi στη Φλωρεντια.Παρολο οτι το εργο αυτο εχει αναλυθει απειρες φορες κανεις ως τωρα δεν το εχει ερμηνευσει τελεσιδικα.Οπως καθε υψηλη ποιητικη δημιουργια ετσι κι αυτο το σπουδαιο εικονογραφημα θ’αφηνει σκιες στην ερμηνεια του και δημιουργικες αποριες στο ανασηκωμενο μας βλεμμα.Η ιδιορρυθμια του εργου ειναι οτι συνδυαζει μια ευχαριστη,φαινομενικα ευαναγνωστη,εικονογραφια και ενα ερμητικο,κλειστο,δυσαναγνωστο κειμενο.Το εργο αυτο μπορει να ικανοποιησει το φιλερευνο πνευμα του διανοουμενου με την απουσια απαντησης στα ερωτηματα του αλλα και τον ολιγαρκη και ταπεινο καταναλωτη ομορφιας με τη γλυκεια, ευχαριστη,δροσερη και ραφινατη πειθω του.Σπανια εικαστικο εργο τετοιας συνθετοτητας και περιπλοκης καταφερε να ειναι ταυτοχρονα τοσο προσχαρο και δημοφιλες,τοσο λαικο.Ειναι αυτες οι μοναδικες,οι ανεπαναληπτες συγκυριες που δημιουργουν τα εργα μεγαλης τεχνης,ειναι-για να επικαλεστουμε τον πολυαγαπημενο μας Σολωμο-”η γλυκεια και καλη ωρα” οπου γινονται τα θαυματα τα θαυμαστα.Εργα τετοιας πνοης μας βγαζουν απ’το ζαχαρενιο,ασυννεφιαστο συμπαν μιας επιπλαστης,χαζης,ρηχης χαρας και μας φερνουν στο σκιασμενο μονοπατι οπου το βαθυ φιλι εχει αξια στοχασμου.
Μαρτίου 9, 2008 στις 8:44 πμ
μου αρεσει ο τροπος που γραφεις. αν θες να γραψεις κατι για πολιτικη ευχαριστως θα το δημοσιευα στο μπλογκ μου. φιλικα wolf.